να ανάψει πράσινο ώστε να συνεχίσεις την πορεία σου…
μια μικρή παρένθεση ήλιου σε κάνει να ξεχάσεις ότι φοράς γάντια, κασκόλ και μπουφάν και αμέσως στο μυαλό σου έρχονται εικόνες και ήχοι από θάλασσα…
όμως δεν κρατάει για πολύ, το φανάρι αλλάζει χρώμα…
και το κρύο διαλύει κάθε σου σκέψη… κι έχεις ακόμη αρκετά χιλιόμετρα για να φτάσεις στον προορισμό σου…
το σκέφτεσαι πολύ…
πυξίδα δεν θα χρειαστείς, ούτε και χάρτες…
αφού τους δρόμους σου τους έχεις μάθει…
και τις εικόνες σου ξέρεις που θα τις συναντήσεις…
θυμήσου να βάλεις μουσική …
κι όταν σταθείς για λίγο…
θα δεις τα χρώματα που δίνουνε ζωή …
και θα κοιτάς τον ουρανό ώρες πολλές σε μια στροφή …
χωρίς κάτι να συμβαίνει…
…φορές που το φως που σε τυλίγει, το βλέπεις αρκετά διαφορετικό από ότι το είχες συνηθίσει…
…και από τις λίγες λέξεις που είχες σχηματίσει και ήθελες να συλλαβίσεις τα φωνήεντά τους τα παίρνει ο αέρας του Σεπτέμβρη …
…ότι εκεί στους βάλτους…
…μπορεί να κρύβεται η ουσία και η μοναδική αλήθεια…
…της πόλης…
…ξημέρωμα, αδέσποτα λόγια…
…κομμένες ανάσες…
… εκείνη τη βόλτα που έλεγες?…
…άντε ξεκίνα, την ώρα την άλλαξες…
…οι μέρες δεν έχουν να σου πουν τίποτα εκτός από μερικές στιγμές που αν και τόσο απλές, τελικά σου λένε τα πάντα και σου δίνουν χαρά έστω και λίγο άτσαλα…είναι η στιγμή που στο υπόγειο της Πρωτοπορίας κάθεσαι αρκετή ώρα με διάφορα βιβλία στα χέρια…
…. άραγε θα αρέσει στην Α.? Αυτό ή εκείνο? Για τον Γ. τα πράγματα είναι πιο εύκολα, ενώ για τον Μ. είσαι τελείως σίγουρος. Κρατάς τέσσερα βιβλία να διαλέξεις ένα για την Π. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν . Δεν μπορείς να αποφασίσεις μέχρι που το βλέμμα σου πέφτει χαμηλά στον πάγκο πάνω σε ένα βιβλίο με γκρι εξώφυλλο. Το παίρνεις , βάζεις τα υπόλοιπα βιβλία στη θέση τους πίσω στα ράφια, ανεβαίνεις την σκάλα, λες με απόλυτη σιγουριά όχι για κάρτα αλλαγής και βγαίνεις έξω …Είναι επίσης η στιγμή που ταξιδεύεις μόνος αργά τη νύχτα, σχεδόν πάντα παραμονή για να συναντήσεις μερικά ζευγάρια μάτια που σου λένε την αλήθεια…
…σου αρέσει να “βαδίζεις” στο σκοτάδι… Κάποτε ήταν η τελευταία θέση αριστερά, πριν τη γαλαρία στο λεωφορείο του κτελ…
…τώρα είναι η θέση του οδηγού και στις δυο περιπτώσεις πάντα υπήρχε και υπάρχει μουσική…
…είναι η στιγμή που φτάνεις και όλοι κοιμούνται. Ξέρεις, θα βρεις το κλειδί μέσα στο ρολόι και ένα πιάτο φαϊ πάνω στο τραπέζι, τυλιγμένο με πετσέτα για να είναι ζεστό. Δίπλα θα υπάρχει κι ένα ποτηράκι για το κρασί που έχει στο ψυγείο. Τα λαμπάκια αναμοσβήνουν…
…κι εσύ χώνεσαι κάτω από το πάπλωμα. Από τα παντζούρια, που τα έχεις αφήσει ανοιχτά, μπαίνει το φεγγαρόφωτο του ηλιοστασίου….
…είναι η στιγμή που το μεσημέρι, στην άκρη του τραπεζιού, βρίσκεις καθαρισμένες και σε μικρά κομμάτια τις κάτασπρες ρίζες από το λάχανο του κήπου και η στιγμή που δοκιμάζεις τη σούπα, που όσο και να προσπαθείς ποτέ δεν θα καταφέρεις να φτιάξεις την τόσο ωραία γεύση της , γιατί απλά είναι η γεύση που σε ξανακάνει εκείνο το παιδί, σε εκείνες τις παλιές και χαμένες εποχές…
…στο ίδιο μέρος, άρχισε να μαζεύεται κόσμος, άρχισαν να λέγονται μεγάλα λόγια πάλι…
..απομακρύνεσαι, ένα δροσερό αεράκι σε χτυπάει στο πρόσωπο, έρχεται από τη θάλασσα…
…εκεί που όσο και να φωνάξεις δεν θα σε ακούσει κανείς…
