ezakmyworld

Archive for January, 2010|Monthly archive page

Μεσημέρι Σαββάτου…

In Day on January 30, 2010 at 5:11 pm

…καταχείμωνο, μια βόλτα στην πόλη και λίγο πιο κάτω…

Advertisements

Μία όχι…

In Night on January 26, 2010 at 11:31 pm

…συνηθισμένη νύχτα…

Ενώ στην Πάρνηθα…

In Athletics on January 23, 2010 at 4:24 pm

…και στα γύρω βουνά χιόνιζε…

…στη βορειοανατολική Αττική νωρίς το πρωϊ, είχε άλλου είδους δραστηριότητες…

Ανοίγουν τα μάτια …

In Night on January 17, 2010 at 10:27 pm

…Η ταινία τελειώνει, βγάζεις τα γυαλιά και  έξω ρίχνει χιονόνερο. Δεν παίρνεις το μετρό θέλεις να περπατήσεις…

…μια αόριστη αύρα που βγαίνει από τους παγωμένους δρόμους της πόλης σε κάνει να μην ξέρεις που να κατευθύνεις τη σκέψη σου…

…αυτά που είδες λίγο πριν, μπερδεύονται τώρα με τα επιδέξια τεχνάσματα του φωτός…

…δημιουργούν μια άλλη πραγματικότητα όπου την ώρα που περπατάς είναι σα να δίνεις μια συνεχή πάλη με τις σκιές στις οποίες νιώθεις ότι παρέδωσες τον εαυτό σου…

…μέσα από τους θορύβους της πόλης βγαίνει μια μεγάλη σιωπή. Κάτι τόσο γλυκό…

…πιο κάτω συναντάς τυχαία  τη Ν..

…είχε βγει και θα γύρναγε σπίτι, όπως κι εσύ αλλά συνεχίζετε για ποτό στο μπαρ…

…όπου συζητάτε για διάφορα πράγματα, καθημερινά. Ο Πακιστανός  που περνάει σου λέει  να αγοράσεις λουλούδια,..

…κοιτάζεις γύρω το μαγαζί έχει αδειάσει, κλείνουνε…αυτό το μπλε φως…

You have a message…

In Wall on January 12, 2010 at 9:21 pm

…on the wall…

On the  road from Ginger ale to key you can free your imagination…

Sex and fire…

Sex and romance…

Sex and music…

Sex and anarchists…

Sex and religion…

So much sex, you can’t cook any more…

You need just a drink…

…and keep the receipt…

Θα μείνεις…

In Personal on January 8, 2010 at 9:55 pm

…λίγο ακόμη σ’ αυτούς τους κήπους τους εσωστρεφείς…

…μάλλον αρκετά…μέχρι να νυχτώσει…

…κι ας έχει αρχίσει να βρέχει …τί να φοβηθείς; αφού είσαι ήδη βρεγμένος…

…σε λίγο θα βγει το φεγγάρι …

…και θ’ απλώσεις  πάλι το χέρι μήπως και τ’ αγγίξεις…

Ξημερώνει,…

In Paths on January 4, 2010 at 5:10 pm

…τα νυχτερινά μαγαζιά στην Πέτρου Ράλλη ξεβράζουν ακόμη γόβες, γραβάτες και κόκκινα μάτια. Η εθνική άδεια,…

είναι μια από τις μέρες που χαίρεσαι να ταξιδεύεις. Η κραιπάλη της τελευταίας νύχτας του χρόνου έχει οδηγήσει τους περισσότερους στο κρεβάτι τους (μπορεί και σε ξένο) και κάποιους άλλους  για  πλούσιο πρωινό στο Βυζαντινό…Οι κοπέλες των διοδίων σου φαίνονται πιο ευδιάθετες από κάθε φορά, σε γεμίζουν ευχές και ανταποδίδεις…

…το mp3 παίζει τις τελευταίες αγαπημένες σου μουσικές, μουσικές για δρόμους και διαχωριστικές γραμμές

…Μετά από λίγες ώρες φτάνεις στον προορισμό σου, ντύνεσαι κατάλληλα, πόσο κατάλληλα όταν συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεχάσει το αδιάβροχο μπουφάν ενώ ο Μ. δεν έχει πάρει τα ορειβατικά του;…Βρίσκεις το αρχαίο μονοπάτι …

…και ακολουθείς τη ροή των ονείρων σου, κάνοντας τις εικόνες σκαλοπάτια για άλλες εικόνες. Σε περιβάλλουν οι  Φαιδριάδες πέτρες, η Υάμπεια και η Ναυπλία, βρίσκεσαι στο κέντρο του κόσμου, πάνω από χώρους ιερούς και πηγές μαντικές,…

…τα λόγια σου χάνονται όπως χάθηκε το «λάλον ύδωρ»  και καθώς κοιτάζεις ψηλά  να βρεις  τους αετούς, βλέπεις ότι τα σύννεφα πυκνώνουν,..

ανηφορίζεις ακόμη περισσότερο και χάνεσαι μέσα στα έλατα..

 

η ομίχλη σε τυλίγει…

το φως σιγά σιγά καταργείται, μαζί και κάθε θόρυβος, ενώ  παντού επικρατεί μια πλατιά και ανήσυχη ηρεμία. Οι πρώτες σταγόνες αρχίζουν να πέφτουν,…

ενώ τα σημάδια του μονοπατιού δύσκολα διακρίνονται…

…η λάσπη γίνεται ενοχλητική και το ψιλό χαλάζι πέφτει στο πρόσωπό σου. Έπειτα από λίγες ώρες με ανακούφιση βρίσκεις το σκοτεινό  ιερό σπήλαιο,…

…εκεί όπου λατρευότανο θεός Πάνας και οι Νύμφες σύμφωνα με τα ειδώλια, τα πήλινα αγγεία και τις επιγραφές που ανακαλύφθηκαν στον χώρο. Το σπήλαιο πήρε το όνομά του από την Κωρυκεία νύμφη, την οποία αποπλάνησε ο Απόλλωνας. Στον μεγάλο χώρο του σπηλαίου που έχει 12 μέτρα ύψος και 90 μήκος είναι διάσπαρτοι υγροί και γλιστεροί βράχοι…

…καθώς από την οροφή στάζει νερό σχηματίζοντας σταλαχτίτες και σταλαγμίτες και δημιουργώντας γλυπτά τα οποία φωτίζονται μυστηριακά από το τριγωνικό άνοιγμα του σπηλαίου. Σε αυτά  τα γλυπτά ο καθένας αναγνωρίζει και διαφορετικές μορφές, άλλος βλέπει  σάτυρους άλλος  τον Διόνυσο και άλλος τις Νύμφες…

Εσύ ακούς τους ήχους από τις σταγόνες που πέφτουν μέσα στη σπηλιά, είσαι όμως αρκετά βρεγμένος, νιώθεις κρυάδες που φτάνουν ως τα κόκαλά σου, πεινάς, η ώρα περνάει και πρέπει να ξεκινήσεις για την επιστροφή. Καθώς στέκεσαι  στο στόμιο του σπηλαίου βλέπεις ότι ο καιρός χειροτερεύει

…Για μια στιγμή ακούς γυναικείες φωνές και χάχανα και ο Μ. σου λέει ότι κάποιοι έρχονται και αν έχουν αμάξι θα μπορέσουν να σας κατεβάσουν μέχρι το πρώτο χωριό. Περιμένεις λίγο αλλά δεν εμφανίζεται κανείς ούτε στη σπηλιά ούτε στο ανηφορικό μονοπάτι. Ανοησίες σκέφτεσαι καθώς περνά για λίγο από το μυαλό σου το «δαιμόνων αναστροφαί» που έλεγε ο Αισχύλος για τις Νύμφες που αν βρεθείς στο δρόμο τους  καθώς χορεύουν γίνεσαι νυμφόπληκτος και νεραϊδοπαρμένος. Δεν έχεις άλλη επιλογή και βγαίνεις ξανά στην βροχή όπου  αισθάνεσαι το κρύο περισσότερο από πριν. Το μόνο σου καταφύγιο είναι τα κλαδιά των δέντρων , στάζεις ολόκληρος ενώ λίγες ώρες μετά συναντάς έναν λαγό που νομίζεις ότι  σου χαμογελάει…

…Λίγο πιο κάτω  η βροχή σταματά, η ομίχλη χάνεται…

… το ουράνιο τόξο κάνει την εμφάνισή του…

και παρατηρείς στην αμυγδαλιά τα πρώτα μπουμπούκια μιας πρόωρης άνοιξης