ezakmyworld

Archive for February, 2010|Monthly archive page

Μου είπανε…

In Primavera on February 28, 2010 at 9:48 pm

…πως έφτασες και βγήκα να σε βρω…

Nothing here…

In City on February 24, 2010 at 9:46 pm

…is real…

The lights are on…

In Primavera on February 19, 2010 at 10:05 pm

…but nobody ‘s home…

Κάποιοι σήμερα…

In City on February 14, 2010 at 2:22 pm

…γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά…

…κι εσύ  περπατάς κοιτώντας τον μουντό ουρανό…

…σαν να διασταυρώνεται η δική του θλίψη με τη δική σου διάθεση,…

…άλλοτε προχωράς κι άλλοτε στέκεσαι…

…παρατηρείς πράγματα και ανθρώπους…

…όμως τους ανθρώπους σήμερα τους αφήνεις απ΄έξω…

…ενώ από μακριά ακούγονται μουσικές και το βουητό μιας ζωντανής πόλης …

Βαρέθηκες να …

In Night on February 11, 2010 at 9:46 pm

…ακούς όλη τη μέρα δυσάρεστα πράγματα, τη νύχτα όμως άκουσες αυτά που ήθελες…

 …μαζί και τους ψιθύρους των ανθρώπων της πόλης…

Ταξίδι…

In music on February 7, 2010 at 12:49 am

…(αυτή τη φορά με εικόνες)…

Πυκνό το σκοτάδι, βαθιά σιωπή, γύρω σου κόσμος, παντού μουσική/

Χαμένος στο πλήθος, γνωστός σου κανείς, μόνος σου ψάχνεις ,κάτι να βρεις/

Αστρόσκονη πέφτει και νιώθεις καλά, πηγαίνεις Ταξίδι στο πουθενά/Όλοι ’ναι φίλοι σου, όλοι γνωστοί, χαμόγελα, γέλια σε κάθε στιγμή/

Χορεύεις ακούραστα, δε σταματάς, βλέπεις οράματα, στον τοίχο κοιτάς/

Ο ήλιος σου χάνεται, τ’ αστέρια ξυπνούν, γίνονται χρώματα που δε θα σβηστούν/

Βουλιάζεις σε κύκλους,  μες σε γραμμές, βουλιάζει το σύμπαν, φωνές αρκετές/

Η νύχτα κυλάει, η ώρα περνά, ο δείκτης του χρόνου πια δε γυρνά/Θάλασσα γίνεσαι που ψάχνει στεριά, κομμάτια  η σάρκα, η ψυχή σου πετά/

Πηγαίνεις στο άπειρο και βρίσκεις σκιές, σκιές των γνωστών σου που χάθηκαν χτες/

Μπαίνεις στο στρόβιλο, οι σκέψεις κενές, οι αλήθειες πια ψεύτικες, οι ιδέες φτωχές/Τα πρόσωπα φθείρονται και γίνονται Φως κι εκεί στη γωνία υπάρχει ο Θεός/

Σε βλέπει, Τον βλέπεις κι αδιαφορείς, μπαίνεις στο έδαφος για να κρυφτείς/Είσαι πια μόνος σου και προχωράς, το τούνελ απέραντο, δε σταματάς/

Ακούγονται ήχοι, ακούς ουρλιαχτά, οι εικόνες αλλάζουνε μελωδικά/Ο δράκος ξοπίσω σου, σε κυνηγά ο κόσμος σου χάνεται, ελπίδα καμιά/

Κι εκεί που το όνειρο είναι γλυκό, οι δρόμοι σου σβήνονται λεπτό το λεπτό/Τρέχεις, φοβάσαι, δεν πολεμάς, η Σελήνη ανέτειλε και μέσα βουτάς/

Αλλάζει το χρώμα της, αλλάζεις κι εσύ, γίνεσαι άρχοντας σ ’άλλη Εποχή/Τα σύννεφα κόκκινα και μπλε η βροχή, χείμαρρος γίνονται σε ψάχνουν μαζί/

 Το κύμα πελώριο όμως θολό, φτιαγμένο από δέρμα και όχι νερό/

Πέφτει επάνω σου πλατύ και χτυπάς κι αφού ερωτεύεσαι την αλήθεια ξεχνάς/Οι ήχοι χαρούμενοι το μυαλό σου  πονούν και τώρα στ’ απόσπασμα  εσένα καλούν/ Κάπου κουράζεσαι, θέλεις να βγεις, ν ’ανέβεις στον κόσμο σου ανθρώπους να δεις/

Η ώρα όμως πέρασε, η πόρτα κλειστή, οι τοίχοι σε πνίγουν, φωνάζεις γιατί/

Κανείς δε σ ’ακούει, κανείς δε μιλά, το μόνο π ’ακούγεται είναι η καρδιά/Οι χτύποι της γίνονται μονάχα ρυθμοί, ρυθμοί που θα παίζουν χωρίς μουσική/Το Τέλος πια γράφτηκε, έτσι απλά, το Ταξίδι που έκανες τώρ ’αρχινά/Αφήνεις το σώμα σου σε μία γωνιά και παίρνεις το δάκρυ σου ν ’ανέβεις ψηλά/Σταγόνα που  χάνεται μες στη βροχή κι η δύση του ήλιου αγκαλιάζει τη Γη/

υ.γ. με αφορμή “το χαζό παιδί“…

Κι όμως…

In Architecture on February 4, 2010 at 11:03 pm

…μας χωρίζουν ένας φράχτης και δυο δέντρα…