ezakmyworld

Archive for January, 2011|Monthly archive page

Όλα…

In Center, Personal on January 31, 2011 at 9:49 pm

…περαστικά, τόσο γρήγορα…

…ταχύτητα που δεν την προλαβαίνεις, φιγούρες  που χάνονται  σαν  τα δευτερόλεπτα…

…αλλά οι στιγμές  αναμονής τόσο μεγάλες…

…μέσα στο  χρόνο που  κυλά σβήνοντας τις παιδικές σου φαντασιώσεις …

…κι όμως  η ζωή συμβαίνει, ψάχνοντας τη θέση της ανάμεσα στον κόσμο…

Κάποιες νύχτες …

In City, Night on January 25, 2011 at 8:14 pm

…μετά  τη διαδικασία του ποτού, εκείνο που σου αρέσει περισσότερο είναι να περπατάς στους δρόμους της πόλης . Στο μυαλό σου ταυτόχρονα, παίζει  πάντα κάποια μουσική…

…είναι  οι στιγμές που παρατηρείς διάφορα πράγματα, συνήθως αλλόκοτα…

…τα οποία  τη μέρα απλά τα προσπερνάς. Κάποια σε κάνουν να γελάς …

…κάποια άλλα να προβληματίζεσαι …

…ενώ δεν αποφεύγεις και τους παραλληλισμούς…

…δεν ξέρεις αν φταίει η κατανάλωση αλκοόλ ή αυτά που εμφανίζονται μπροστά σου μπορεί να είναι τόσο αληθινά…

…το μόνο σίγουρο είναι πως  εκείνες τις ώρες δεν σκέφτεσαι  το μέλλον σου, ίσως γιατί το ξέρεις …

…δεν αγχώνεσαι για την αυριανή μέρα στη δουλειά κι ας είναι περασμένα μεσάνυχτα…

…σκέφτεσαι, όμως, το πώς θα πας εάν θα βρέχει…

…και τότε σε πιάνουν οι συναισθηματισμοί, άραγε τα κατάφερε η Νακαχάρα?…

…βρέθηκε κάποιος να την στηρίξει?…

…να της δώσει μια ευκαιρία…

… και να βγει από το κλουβί  των “θέλω” στο οποίο αισθάνεται ότι ζει?…

..δεν ξέρεις πια τι να υποθέσεις και πως να βγάλεις ένα λογικό συμπέρασμα, αφού στο τέλος θα κλείσεις τα μάτια και θα ονειρευτείς…

Ώρα 01:30 …

In music on January 22, 2011 at 9:19 pm

…βγαίνεις στην Λιοσίων,  κρατώντας το 7’’ του Berlin και  αν και βρέχει, το φεγγάρι φαίνεται πάνω από τα σύννεφα… Μόλις τελείωσε το live των film…

…την παράσταση για μια ακόμη φορά έκλεψε η Etten …

…σαν ξωτικό με φωνή υπέροχη και χοροθεατρική κίνηση…

…καταφέρνει  να  σε παρέσυρει σε παραμυθένια σκοτεινά μουσικά μονοπάτια,  πλημμυρισμένα από νότες και μελωδίες…

…κι εσύ μέσα σ’ αυτό το αριστοτεχνικά φτιαγμένο περιβάλλον το μόνο  που καταφέρνεις να κάνεις   είναι να κλέψεις  μερικές  εικόνες…

…και λίγους ήχους που θα σου χρειαστούν αργότερα όταν θα περπατάς  μόνος, στους βρεγμένους δρόμους της πόλης…

…την  στιγμή που παίζει το ισλανδικό κομμάτι, συνειδητοποιείς,  πόσο  απόλυτα ταιριάζει στην μοναδική ερμηνεία της Etten…

(video χωρίς etten)

…εκείνη την στιγμή, δεν ξέρεις γιατί, ο νους σου ταξιδεύει σε διαδρομές και τόπους μυθικούς, φτάνοντας έως τους Δελφούς, όπου  συναισθήματα μαζί με αναμνήσεις μπερδεύονται μελωδικά…

…όλα γεμίζουν σιγά σιγά,  με ένταση και ρυθμό και ο τραγουδιστής των film βλέποντας το γεμάτο Gagarin, λέει στο κοινό:  «τελικά μας περιμένατε πολύ» και τότε κάποιος φωνάζει «Την Τζαβάρα περιμέναμε»… αμήχανα  χαμόγελα σκόρπισαν στον κλειστό χώρο…

…στην αρχή του live, η  nalyssa green  ξυπόλητη στη σκηνή …

…και ελαφρώς  αγχωμένη, όπως η ίδια εξομολογήθηκε,  λόγω του πολύ κόσμου, τραγούδησε με απλότητα και ηρεμία όλες τις επιτυχίες της και μία διασκευή. Στο τέλος του live η Etten  δεν χρειάστηκε να ακούσει  τη φωνή από το πλήθος : «Σπάστα μωρή Τζαβάρα» …απλά τα έσπασε…

The first…

In Center, Night on January 19, 2011 at 9:44 pm

…moon of the year…

Blue skies…

In Halcyon Days on January 15, 2011 at 9:11 pm

…η  αγάπη της Αλκυόνης και του Κύηκα αποτελούσε πρότυπο για τους αρχαίους…

…όμως, όταν  ο Κύηκας βγήκε στο πέλαγος για ψάρεμα αγνοώντας  το  άσχημο προαίσθημα της Αλκυόνης, δυνατοί άνεμοι σηκώθηκαν  και βύθισαν το πλοίο του. Η Αλκυόνη που παρακολουθούσε απο μακριά τη σκηνή μόλις είδε το πλοίο του να χάνεται, μέσα στην απελπισία της έπεσε από ενα βράχο και σκοτώθηκε…

…επειδή η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή, οι θεοί τους λυπήθηκαν και τους μεταμόρφωσαν σε πουλιά, τις γνωστές μας αλκυόνες. Μάλιστα επειδή οι αλκυόνες γεννούν τα αυγά τους τον Ιανουάριο σε φωλιές μέσα στους βράχους, ο Δίας επέτρεψε στον ήλιο να λάμπει δυνατά και να ζεσταίνει τις αλκυόνες μέχρι να επωαστούν τα αυγά τους .Οι ζεστές αυτές μέρες του Γενάρη ονομάστηκαν γι’ αυτό το λόγο αλκυονίδες μέρες…

Άραγε…

In Personal on January 12, 2011 at 10:11 pm

…υπάρχει?…

…μάλλον όχι…

Ακούγοντας…

In Memories on January 2, 2011 at 2:43 pm

…ξανά, το I wanna  go to Marz…

…γυρνάς πίσω στο χρόνο, στην παιδική σου ηλικία…

…σε εκείνο το καφέ-παντοπωλείο, στο χωριό της γιαγιάς, τότε που δεν υπήρχαν απαγορεύσεις …

…και όλα έμοιαζαν αθώα και ειλικρινή γιατί τίποτα εκεί δεν ήταν μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Ανάμεσα σε πρόσωπα…

…που κάποιες φορές σου προκαλούσαν δέος και κάποιες άλλες τρόμο…

…έψαχνες, μπροστά από τα τσουβάλια με ρύζι και όσπρια και τα δοχεία με το λάδι και το κρασί…

…να διαλέξεις καραμέλες και τσίχλες μπιγκ μπάμπολ, με τα ρέστα που θα σου έμεναν αφού αγόραζες τα χοντρά  μακαρόνια της γιαγιάς και την κολόνια του παππού, εκείνη με το άρωμα λεμόνι, στο πλαστικό μπουκάλι, που δεν θυμάσαι πια το όνομά της … Ο κυρ- Νικόλας, ο ιδιοκτήτης, πάντα σου έδινε κάτι παραπάνω,  ένα μαντολάτο ή ένα ζαχαρωτό και πάντα σου έδινε την ευχή του, τι μεγάλο πράγμα εκείνες οι τόσο απλές λέξεις… για τους υπόλοιπους δεν ήσουν ορατός  αφού ο καθένας ήταν αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε …

…άλλοτε στο τσιγάρο του…

…άλλοτε στις αργές  απολαυστικές γουλιές  μπύρας…

…όλα αυτά σου ήρθανε στο νου ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα παντοπωλείο, παρέα με δυο φίλους, όχι σε εκείνο στο χωριό της γιαγιάς  αφού  έχει γίνει μονοκατοικία και ο κυρ –Νικόλας δεν υπάρχει πια…