ezakmyworld

Archive for the ‘Memories’ Category

Καμιά…

In Athens, Memories, Moments, Sky, Summer, Sun, sunset on July 12, 2017 at 2:47 pm

φορά…

IMG_5042

IMG_5045

Εικόνες…

In Memories on August 12, 2011 at 5:21 pm

…που ανελκύονται από την μνήμη…

…σε μια πόλη που αρνείται πεισματικά να αδειάσει…

Στο δρόμο …

In Memories on April 18, 2011 at 12:33 pm

…για την εξοχή, περασμένα μεσάνυχτα η βροχή όλο και δυναμώνει… Η μουσική που ακούγεται…

…καθώς οδηγείς, σου φέρνει στο νου, χωρίς ιδιαίτερο λόγο,  εκείνες τις στιγμές που έζησες παρέα με την Π. και τον Γ. ένα βροχερό χειμωνιάτικο απόγευμα ψάχνοντας μια λίμνη ανάμεσα σε ερειπωμένα χωριά. Όλες οι προηγούμενες προσπάθειες απέβησαν άκαρπες, ούτε το google earth, ούτε οι χάρτες, ούτε οι περιγραφές προσέφεραν την παραμικρή βοήθεια. Είχε καταντήσει πια  αστείο και η ανεύρεση  της λίμνης-φάντασμα αποτελούσε τον  πρωταρχικό σκοπό της παρέας. Κι αυτή τη φορά όμως, το ξεκίνημα δεν άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας . Στενά δρομάκια που οδηγούσαν σε αδιέξοδο, διασταυρώσεις με χωματόδρομους , δρόμοι ημιτελείς, λακκούβες, νερά, λάσπες, ομίχλη

-Πάμε προς το χωριό να ρωτήσουμε, κάποιος θα ξέρει δεν μπορεί…Ένα χωριό όμως εντελώς άδειο, τα παντζούρια ερμητικά κλειστά και η υγρασία να  έχει καλύψει τα πάντα. Μετά από αρκετή ώρα περιπλάνησης στα βουβά και στενά σοκάκια του χωριού, σε μια ανηφοριά εντοπίζετε μια σκιά  και κατευθύνεστε προς τα εκεί. Μια γριούλα ντυμένη στα μαύρα φορτωμένη με γλάστρες και λουλούδια…

-Συγγνώμη  ψάχνουμε μια  λίμνη που βρίσκεται  κάπου  κοντά στο χωριό… Μήπως ξέρετε που είναι? Μα εσείς είστε λαχανιασμένη… Θέλετε να σας πάμε κάπου?.,. Μπείτε στο αμάξι…- Πού πηγαίνετε μέσα στο κρύο?…

-«Πάω στην κόρη μου, σήμερα γιορτάζει, την λένε Χριστίνα» …απαντάει βουρκωμένη…

-Μα εσείς  κλαίτε!… κλαίτε που θα δείτε την κόρη σας?…

-Πάω να την στολίσω με τα αγαπημένα της λουλούδια, αγαπούσε πολύ τα λουλούδια, ήθελε να έχει έναν μεγάλο κήπο αλλά δεν πρόλαβε, έφυγε στα σαράντα της…

…ξαφνικά μέσα στο αμάξι επικράτησε σιωπή… Ακούγονταν μόνο τα λόγια της γριούλας…

-«Μην κάνετε σχέδια για το αύριο, ζήστε το τώρα σαν να είναι η τελευταία στιγμή, μην περιμένετε να γίνουν πράγματα… Τα πράγματα συμβαίνουν καθώς τα ζείτε και όχι περιμένοντάς τα. Ζήστε παιδιά μου και χαρείτε… Όλα σήμερα, όλα τώρα…»

Εδώ αφήστε με, δεν έχω πάει ποτέ στην λίμνη αλλά  εσείς θα προχωρήσετε ευθεία , θα στρίψετε αριστερά, στο ίσωμα ξανά αριστερά, μετά στην ανηφόρα δεξιά, στο τρίστρατο που  θα βρείτε υπάρχει  μια στάση κι εκεί κοντά θα συνεχίσετε στο μονοπάτι που…

…κανείς δεν πρόσεχε τι έλεγε η γριούλα, όλα ακούγονταν τόσο μπερδεμένα και το αμάξι συνέχισε την πορεία του σαν να μπήκε ο αυτόματος πιλότος… Χωρίς να ακολουθήσετε τις οδηγίες της, γιατί απλά τα μόνα λόγια που θυμόσασταν ήταν οι συμβουλές της, συμβουλές τόσο διαφορετικές από αυτές που ακούγατε  μέχρι τώρα, μπροστά σας βρισκόταν ένα τρίστρατο και στα δεξιά του μια στάση… Μια στάση λεωφορείου, σιδερένια η οποία δεν βρισκόταν στην άκρη του δρόμου αλλά μέσα σε ένα χωράφι κάτω από μια ελιά

-Μα αφού δεν έχει έρθει ποτέ στη λίμνη, πως ήξερε για την στάση?…

…και η λίμνη, επιτέλους σε ελάχιστη απόσταση σας καλούσε να την εξερευνήσετε

Και…

In Memories on March 15, 2011 at 10:20 pm

…περπατάς…

…ανεβαίνεις τις σκάλες…

…θέλεις να φτάσεις στον ουρανό, είναι αστείο το ξέρεις…

..να τον αγγίξεις, έστω…

…η  μουσική  όμως που ακούγεται από το στενό…

…σε κάνει να χάσεις το δρόμο σου…

…δεν ξέρεις που είσαι, τι κάνεις και τι ψάχνεις…

…μαθαίνεις να βλέπεις, να κοιτάς…

…αλλά όχι στα μάτια, αυτό το παιχνίδι το έχεις χάσει…

…κι  η νύχτα πέφτει…

…κάποιοι πάνε, κάποιοι έρχονται…

…κάποιοι απλά στέκονται …

…σιγά σιγά όλα ερημώνουν, γίνονται σκιές και  φεύγουν  στον προορισμό τους …

…κι  εσύ χωρίς προορισμό, βρίσκεις έναν… πάντα βρίσκεις …

…στο υπόγειο μπαρ που κατεβαίνεις, πίνεις αργά τις γουλιές του ποτού  σου και καθώς  αυτά που συμβαίνουν  είναι οι λέξεις, κοιτάς απέναντι, ανάμεσα στα μπουκάλια με τα διαφορετικά είδη τεκίλας, μια μικρή βάρκα με κουπιά  που αρχίζει να κουνιέται από μόνη της και πιο δίπλα,  στα μπουκάλια με το ουϊσκι, ένα άλογο που αρχίζει να κινείται χωρίς να περπατάει , όλα με έναν αργό, συγχρονισμένο και συνάμα  γλυκό ρυθμό,  ενώ  πιο μετά το βλέμμα σου πέφτει στο μικρό παραθυράκι του υπογείου,  από  όπου βλέπεις τα βήματα των περαστικών  κι εκεί  ανάμεσά τους διακρίνεις  κάτι διαφορετικό, κάποιοι το λένε :«η καλοσύνη των ξένων», εσύ όμως δεν συμφωνείς και από τις τέσσερις  αυτές λέξεις  σβήνεις τις δύο τελευταίες…

Ακούγοντας…

In Memories on January 2, 2011 at 2:43 pm

…ξανά, το I wanna  go to Marz…

…γυρνάς πίσω στο χρόνο, στην παιδική σου ηλικία…

…σε εκείνο το καφέ-παντοπωλείο, στο χωριό της γιαγιάς, τότε που δεν υπήρχαν απαγορεύσεις …

…και όλα έμοιαζαν αθώα και ειλικρινή γιατί τίποτα εκεί δεν ήταν μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Ανάμεσα σε πρόσωπα…

…που κάποιες φορές σου προκαλούσαν δέος και κάποιες άλλες τρόμο…

…έψαχνες, μπροστά από τα τσουβάλια με ρύζι και όσπρια και τα δοχεία με το λάδι και το κρασί…

…να διαλέξεις καραμέλες και τσίχλες μπιγκ μπάμπολ, με τα ρέστα που θα σου έμεναν αφού αγόραζες τα χοντρά  μακαρόνια της γιαγιάς και την κολόνια του παππού, εκείνη με το άρωμα λεμόνι, στο πλαστικό μπουκάλι, που δεν θυμάσαι πια το όνομά της … Ο κυρ- Νικόλας, ο ιδιοκτήτης, πάντα σου έδινε κάτι παραπάνω,  ένα μαντολάτο ή ένα ζαχαρωτό και πάντα σου έδινε την ευχή του, τι μεγάλο πράγμα εκείνες οι τόσο απλές λέξεις… για τους υπόλοιπους δεν ήσουν ορατός  αφού ο καθένας ήταν αφοσιωμένος σε αυτό που έκανε …

…άλλοτε στο τσιγάρο του…

…άλλοτε στις αργές  απολαυστικές γουλιές  μπύρας…

…όλα αυτά σου ήρθανε στο νου ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα παντοπωλείο, παρέα με δυο φίλους, όχι σε εκείνο στο χωριό της γιαγιάς  αφού  έχει γίνει μονοκατοικία και ο κυρ –Νικόλας δεν υπάρχει πια…